Ab Actis

Tweeëntwintig jaar geleden op een mooie lentedag besloot mijn moeder, hoogzwanger van mij, nog even melk te halen bij de melkboer. Hoewel de melkboer het zelf niet kon geloven (nadat mijn tante het nieuws kwam brengen), kwam ik een uurtje later, onder de rook van Leeuwarden, ter wereld in een klein dorpje genaamd Wergea. Het eerste jaar van mijn leven heb ik kaal doorgebracht. Gelukkig is hier naarmate de jaren verstreken verandering in gekomen. Ik, het 24e kleinkind van mijn ‘pake en beppe’, groeide op op het Friese platteland samen met mijn ouders, broer en zus.

Het kopen van melk bij de melkboer bleef, zodat ik groot en sterk zou worden. Groot zijn is nooit gelukt. Wel ging ik al snel bij de plaatselijke turnvereniging. Rond mijn tiende wilde ik graag mijn broer en zus opvolgen en dus besloot ik turnen te combineren met voetbal. Deze twee sporten heb ik enkele jaren samen beoefend (wat een erg interessante combinatie is voor de spieren). Nu heb ik turnen al enige tijd opgegeven, maar voetbal blijft nog steeds een passie van mij! Vanuit V.V. Wergea heb ik mijn droomtransfer naar de Utrechtse studentenvoetbalvereniging Odysseus ‘91 gemaakt waar ik nog steeds met veel plezier speel! 

Op mijn twaalfde ging ik op de fiets tussen de weilanden naar de grote stad Leeuwarden waar ik zes leuke jaren op de middelbare school heb gehad. In de vijfde klas besloot ik dan echt te gaan voor geneeskunde, wat ik stiekem wel erg spannend vond. Toen ik ook nog eens één van de gelukkige 309 deelnemers bleek te zijn, ben ik helemaal alleen zonder ook maar iemand te kennen naar Utrecht verhuisd. Ook dit vond ik stiekem best wel eng. Gelukkig voelde Utrecht al snel als mijn nieuwe thuis. Dit gevoel werd alleen maar meer toen ik in mijn tweede jaar besloot een commissie te doen bij de MSFU “Sams”. Ik mocht een weekendje weg organiseren, wat ik zo leuk vond dat ik besloot meer commissies te doen.  

Begin dit jaar kwam opeens de vraag, totáál onverwacht, of ik bestuur wilde gaan doen van de MSFU “Sams”. Ergens wist ik dat ik dit ‘gewoon’ moest gaan doen, ook al was dit (weer) een spannende stap. Na een week durfde ik dan echt uit te spreken dat ik het ging doen. Toen ook nog bleek dat wij alle zes ja gingen zeggen, kon het voor mij niet meer stuk. Dit jaar moet helemaal goedkomen met deze leuke groep mensen. Ik heb er zin in!

mede mogelijk gemaakt door:

Terug naar boven