Jip Blankemeijer

24 jaar geleden ben ik op de datum 20-02-2002 geboren in het Saxenburgh ziekenhuis in Hardenberg. Ik ben opgegroeid met mijn broer Arno en mijn twee ouders Anneke en Rolf. 

Op de basisschool vond ik het erg leuk om puzzels te maken, met LEGO te bouwen, en stripverhalen te tekenen. Ik was een erg leergierig jongetje en wilde alles weten over geschiedenis en de natuur. Dit enthousiasme deelde ik dan ook graag, waardoor ik vaak als de eerste van de klas met mijn vinger in de lucht zat om het antwoord hopelijk te mogen geven. Maar vaak zag ik ook mijn kans schoon om allemaal anekdotes te vertellen over dingen die ik had gezien of gelezen, soms tot de ergernis van de juffrouw. Op deze leeftijd had ik ook al een idee wat later wilde worden. Mijn plan was namelijk om archeoloog te worden zodat ik dan op zoek kon gaan naar verborgen schatten en botten van dinosauriërs. Naast het zijn van archeoloog zou ik dan een pizzeria runnen waarbij ik mijn restaurant zou inrichten met al mijn schatten en dinobotten die ik dan had gevonden. Van dit plan stapte ik uiteindelijk wel af, waarna ik bedacht dat ik later graag dierenarts zou willen worden. Echter liet ik deze droom ook maar snel weer varen, gezien ik van bijna alle dieren last krijg van astma.

Toen ik naar de middelbare school ging ben ik begonnen op de HAVO, waar ik een leuke tijd heb gehad. Na de HAVO ben ik doorgestroomd naar het VWO waar ik meer ging nadenken over wat voor studie ik wilde gaan doen. Mijn interesse lag gedurende mijn hele middelbare schooltijd bij het menselijk lichaam en biologie, daarom leek mij iets in de medische wereld mij wel passend. Omdat ik voornamelijk meer over het menselijk lichaam wilde leren ging ik langzaam mijn pijlen op de studie geneeskunde richten. Toen ik niet binnen was gekomen tot in de opleiding in Groningen ben ik begonnen met het studeren van Bewegingswetenschappen. 

Het studeren beviel mij meteen, de uitdaging was er en ik kon mij meer richten op onderwerpen die ik echt interessant vond. Het bèta-aspect van de opleiding vond ik erg leuk, maar ook wel uitdagend. Lange berekeningen maken en programmeren in MatLab was niet echt voor mij weggelegd. Daarnaast zag ik steeds meer in dat later in het onderzoek werken niet helemaal in mijn straatje paste en dat ik meer zocht naar een socialer beroep waarbij ik direct bij de patiënt zou zijn. Daarom ben ik alsnog selectie gaan doen voor de studie geneeskunde in Utrecht, waarbij ik wel binnen ben gekomen.

Ik heb al erg van afgelopen 3 jaar geneeskunde genoten. Het veelvuldig leren was even wennen, maar al gauw vond ik mijn draai met de grote hoeveelheden stof. Tijdens mijn eerste jaar heb ik mij bij de jaarvertegenwoordiging gevoegd, waarbij ik voor het eerst in aanraking kwam met het onderwijs. Ik kijk er heel erg naar uit om mij komend jaar verder in het onderwijs te gaan storten en daarbij een heel mooi jaar met de studievereniging te maken!